| chutanat's profileMe!PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
09 July เพิ่งได้กลับบ้านตั้งแต่เปิดเทอมมายังไม่มีการพักผ่อนเกิน 1 วันเลย ช่วงนี้ดีหน่อย ได้หยุดตั้ง 4 วัน(แต่ก้ต้องมานั่งปั่นรายงานคอมเมด)
ได้กลับมาที่บ้าน มาพักเหนื่อยทั้งกายและใจ ดวงเราช่วงนี้คงกำลังตกต่ำน่าดูเลย มีแต่เรื่องให้ไม่สบายใจเข้ามาตลอด แล้วยังมีเจ็บตัวเล็กๆน้อยๆเข้ามาเกือบทุกวันด้วยนะ (เอ๊ะ หรือว่าเป็นเพราะเราซุ่มซ่ามเอง) นั่นแหล่ะ เอาเหอะ อย่างน้อยก็คิดซะว่า ฝึกความแกร่ง และเราต้องผ่านมันไปให้ได้( ต้องได้สิ) ที่ผ่านมาเรียนก็เหมือนยังไม่ได้เรียนอะไรซักเท่าไหร่ รู้สึกว่ายังไม่ได้ความรู้อะไรเลย แต่บทเรียนชีวิตนี่สิ เรียนหนักมากก~ก มีเรื่องยากๆเข้ามาให้เรียนรู้ทุกวันเลย ไม่มีกฏ ไม่มีทฤษฎี ( อ่อ แต่อาจมีทฤษฎีความซวย) ไม่มีอาจารย์มายืนสอนหน้าชั้นเรียน แต่สิ่งรอบตัว บุคคลที่เกี่ยวข้องกับสถานการณ์นั้นๆคือ อาจารย์ เพราะฉะนั้น แต่ละวันของเราก็จะมีอาจารย์หน้าใหม่เข้ามาเรื่อยๆ ไม่งั้นอาจารย์หน้าเก่าๆก้เข้ามาปวนเปี้ยนไม่จบไม่สิ้น แต่อย่างน้อยเราก้ได้รู้ รู้อะไรมากขึ้น รู้จักคนมากขึ้น คิดถึงชาวบ้านที่สุพรรณจังเลย (โดยเฉพาะหมู่ 2) คิดถึงวัดบางแม่หม้าย คิดถึงพี่เป็ด คิดถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นที่นั่น ตอนนี้ทุกคนจะเป็นยังไงกันบ้างนะ 03 June เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน... 8 ปีที่แล้วเราได้เจอกัน แต่ตอนนั้นเรายังไม่เคยได้คุยกัน เพราะเราอยู่คนละห้องกัน แต่ไม่นานเราก็ได้เข้าค่ายเยาวชนสัมพันธ์แล้วอยู่กลุ่มเดียวกัน (ยังจำได้ ตอนนั้น แกเป็นหัวหน้ากลุ่มด้วย) แต่ก็ยังไม่เหมือนไม่ได้คุยกัยอยู่ดี
...7 ปีที่แล้วเราได้อยู่ห้องเดียวกัน แต่ก้ไม่ค่อยได้คุยกัน มีคุยบ้างตอนไปถามว่าแกชอบใครอยู่รึป่าว(ตอนนั้นเพื่อนเราชอบแก เราเลยต้องไปสืบราชการลับให้เพื่อนซะหน่อย)
...6 ปีที่แล้ว มีครั้งนึงที่เราประทับใจแกมากๆ คือตอนวิชาภาษาไทยที่อาจารย์เค้าให้ออกไปพูดเนื่องในโอกาสอะไรก้ได้ แกพูดอวยพรวันเกิดให้เรา ทั้งๆที่เราสองคนก้แทบจะไม่เคยคุยอะไรกันเลย คงเป็นเพราะเราเกิดวันเดียวกันมั้ง แกเลยจำได้
...5 ปีที่แล้ว แต่ละคนถูกจับแยกห้อง แต่โชคชะตาก้ทำให้เรากับแกมาอยู่ห้องเดียวกันอีกครั้ง คราวนี้ก้ได้คุยกันมากขึ้น เพราะมาจากห้องเดียวกันมั้ง แล้วก้นั่งใกล้ๆกัน(เพราะเพื่อนเราแท้ๆที่มันนั่งหน้าห้องเลยต้องย้ายไปนั่งกะมัน ทั้งๆที่ตอนแรกเรานั่งหลังสุดของห้อง) แล้วเราก้ได้ถือพานไหว้ครูคู่กัน(มีรูปลงในวารสารโรงเรียนด้วย) แล้วแกก้ชอบมาแกล้งเราบ่อยๆ
...4 ปีที่แล้ว เราก้สนิทกันมากขึ้น คุยกันมากขึ้น วันที่ไปสมัครฝึกงานที่ศิริราช แล้วก็ไปวัดพระแก้วกัน เรามีความสุขมากเลยรู้ไหม แกเทคแคร์เราตลอดเลย (คงเป็นครั้งแรกที่เราสองคนเริ่มมีความรู้สึกดีดีต่อกัน ฤป่าว?) ...แล้วตอนปิดเทอมเดือนตุลาแกก้ไม่ได้ไปฝึกงาน เพราะต้องไปกีฬาสาธิตแล้วเพื่อนก้ไม่ไปฝึกงานกัน เราเลยต้องไปคนเดียว (หึหึ)
...วันที่ 23 ตุลา เราไปธรรมศาสตร์ รังสิตกับเพื่อน เพื่อไปดูกีฬา(จริงๆแล้วเราก้อยากไปดูแกอ่ะแหล่ะ) และโชคชะตาก้เข้าข้างเรา พอเราไปถึงเราไม่รู้เลยว่าจะลงรถเมย์ป้ายไหน เค้าแข่งที่ไหนกัน เพราะเป็นครั้งแรกที่มาธรรมศาสตร์ รังสิต แต่พอลงจากรถเมย์ เราก้เจอแกเลย (ว้าวว) และวันนั้นเองที่เราสองคนได้คบกัน เราก้เริ่มเอะใจแต่แรกแล้ว ดูแกมีท่าทีแปลกๆ วันนั้นเป็นวันที่เรามีความสุขที่สุดเลย เราสัญญาว่าเราจะมาดูแกแข่งรอบชิงพรุ่งนี้ให้ได้ แต่เราไปไม่ทันอ่ะ โทดที จริงๆแล้วเราไปถึงตอนที่แกกำลังจะแข่ง แต่เราหาทางเข้า main stadium ไม่เจอ
...หลังจากที่เราคบกัน เรานึกว่าเราจะมีความสุข แต่แกรู้ไหมว่าเราอึดอัดมากแค่ไหน ที่รู้ว่าแกยังมีใครอีกคนอยู่ หลายๆครั้งที่เราทำเป็นไม่รู้ หลายๆเรื่องที่แกคงคิดว่าเราไม่รู้ หลายครั้งที่เรารู้สึกว่าเราไม่มีค่าสำหรับแกเลย ดูแกไม่ค่อยเอาใจใส่เราซะเท่าไหร่ เราร้องไห้เกือบทุกวันเลย แต่แกก้คงไม่รู้อีกตามเคย เรารู้เรื่องเรื่องนึงเกี่ยวกับแกกะเค้าตอนวันเกิด เรานอนร้องไห้ในค่ายตอนวันเกิด แต่หลังจากนั้น แกก้บอกเราว่าเราสำคัญกับแก ในวันวาเลนไทน์หลังจากที่ได้อ่านการ์ดจากเรา แล้วเราสองคนก้ดูสนิทกันมากขึ้น
...3 ปีที่แล้วเราไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด จนทำให้ห่างจากเพื่อนๆ
...2 ปีที่แล้วเราสองคนได้สอบติดมหาลัยเดียวกัน แต่ก้ไม่ใช่ณะเดียวกันและไม่ใช่คณะที่เราทั้งสองคนฝัน (เราไป กลับด้วยกันทุกวันเลย)ก้เลยมาสอบใหม่ เรายังจำได้แกเถียงเราหัวชนฝาเลยว่าจะเข้าทันตะ ไม่เข้าแพทย์ แกสมัครสอบทันตะมหิดล แต่แล้วก้สมัครไม่ได้ เจ้าหน้าที่โทรมาบอกคุณสมบัติไม่ผ่าน เลยต้องให้เปลี่ยนคณะ และหลังจากดูคุณสมบัติแล้ว เหลือที่เดียว คือ วชิระ (555 สรุปว่าแกก้ต้องมาสอบที่เดียวกับเราอยู่ดี) พอวันไปสอบ แกบอกไม่ไป แต่เราขอให้แกไปเป็นเพื่อนเรา แกบอกถ้าติดก้ไม่เอา เป็นไงล่ะตอนนี้ แกติด เราไม่ติด เราก้รอผลเอนท์ล่ะกัน ยังไงก้คิดว่าน่าจะติดวชิระ ชัวร์แล้วเราก้จะได้อยู่ด้วยกันอีก แต่แล้วคราวนี้โชคชะตาไม่เข้าข้างเราแล้ว เราติด ธรรมศาสตร์ (ฮือๆๆ)
...1 ปีที่แล้ว เราสองคนห่างกันเป็นครั้งแรก หลังจากที่ตัวติดกันมาตลอด แต่แรกๆเราก้เจอกันทุกอาทิตย์ หลังๆเริ่มเรียนหนัก กิจกรรมก้เยอะ เลยทำให้ห่างกัน แต่ก้โทรคุยกันตลอด เราได้ยินมาว่ามีคนมาจีบแกเยอะเลย(แอบภูมิใจ แฟนเรามีดี) แต่เราก้ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครเข้ามาคั่นระหว่างเราสองคน หรือทำให้เราสองคนหวั่นไหว (เพราะตลอดมาเราสองคนมีแผนจะทำอะไรไว้มากมาย คิดถึงเรื่องอนาคตกันบ่อยๆ) แต่แล้วก้เหมือนกับคำที่เค้าบอกว่า รักแท้แพ้ใกล้ชิด แต่เราก้ยังไม่รู้ว่าแกคิดอะไรกับเค้า เพราะเราสองคนมีเรื่องอะไรก้จะคุยกันตลอด ไม่มีความลับต่อกัน แต่เราไม่รู้เลยว่าตอนนั้นแกกำลังมีความลับกับเรา เรามีอะไรเราก้บอกแกตลอด แต่อาจไม่ได้เล่าถึงรายละเอียดมากมาย เราก้เข้าใจนะว่าเวลาที่เราสองคนห่างกันนานเข้ามันทำให้เราชินต่อความห่างกัน พอเหงาๆมีใครเข้ามาก้แอบหวั่นไหวบ้าง เราก้มีเหมือนกันบางที เราก้ขอโทดด้วยล่ะกัน แต่รู้ไหมว่า เราคิดว่าช่วงเวลาที่ปิดเทอมเป็นช่วงเวลาที่ดีที่เราสองคนจะได้ใกล้ชิดกันอีก แล้วความรู้สึกต่างๆที่มันเลือนหายไปบางส่วนมันจะกลับมา แต่ปรากฏว่าแกไม่มีเวลาให้เราเลย และแล้ว ความห่างไกลก้เข้ามาเรื่อยๆเพราะแกมีงานมากมายที่ต้องรับผิดชอบ มีเวลาน้อยลง จนถึงวันที่เราแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่
...1 เดือน กับอีก 6 วันที่แล้วแกมาบอกให้เราสองคนกลับไปเป็นเพื่อนเหมือนแต่ก่อน เราถึงกับอึ้งทำอะไรไม่ถูกเลย แกไม่มีทีท่าว่าจะเป็นแบบนี้เลย เราร้องไห้จนแทบเป็นบ้า ตอนนั้นนี่ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่ออีกเลย ร้องๆๆๆๆๆๆ
และหลังจากวันนั้นแกก้โทรมาหาเราตลอดเลยว่าเราเป็นไงบ้าง เราดีใจนะที่แกยังอยู่กับเรา แต่เราก็เสียใจที่ยังมีอีกหลายอย่างที่เราอยากจะทำแต่ยังไม่ได้ทำ และคงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว เรารู้สึกสับสนมากว่าเราจะเอายังไงกับชีวิตดี ปรึกษาหลายๆคน โทรไปร้องไห้กับคนนู้น คนนี้ (ขอบใจนะเพื่อนที่ยังอยู่กับเราเสมอ และคอยรับฟังเสียงร้องไห้ของเรา)
...20 วันที่แล้ว แกบอกกับเราว่าเราสองคนควรห่างกันไว้ตอนนี้ และไม่ควรติดต่อกัน เราเสียใจมากเลย มองในแง่ดีแกอยากให้เราตัดใจได้ มองในแง่ร้ายแกไม่อยากยุ่งกับเรา แต่ในความคิดเราแกก็ยังเป็นนคนที่ดีคนนึงอยู่(แต่ไม่รู้ว่าจะใช่ฤป่าว) เราโทรไปคุยกับพี่คนนึง เราสบายใจขึ้นเยอะเลย เราไม่ร้องไห้แล้ว (ขอบคุณมากนะคะ) เราทำใจได้แล้วส่วนนึง
...6 วันที่แล้ว เรากลับรู้สึกแย่ขึ้นมาอีก เราคิดถึงแกขึ้นมาอีก เราสองคนไม่เคยไม่ได้คุยกันนานขนาดนี้เลย แม่ก็เริ่มถามถึงเรื่องแกมากขึ้น เราก้ไม่รู้จะตอบยังไง มองไปทางไหนในห้องก็เห็นแต่ของที่แกให้เรา เราก็ยิ่งคิดถึงเรื่องเก่าๆขึ้นมาทำไม เรื่องแบบนี้ต้องมาเกิดกับเราด้วย ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้
...วันนี้ ตอนนี้ เราคิดว่าเราก้รู้สึกดีขึ้นแล้วล่ะ คงเพราะได้คุย ได้คำปรึกษาที่ดีจากพี่คนเดิม แต่เราก้ยังอดคิดถึงแกไม่ได้
ตอนนี้แกจะทำอะไรอยู่นะ แกสบายดีฤป่าว งานคงเยอะ เรียนก็คงหนักมากล่ะสิ ยังไงก็ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ อย่าลืม กินยาตอนเช้า แล้วก็ควบคุมเรื่องอาหารด้วยล่ะ เออ ถ้ามีเวลาว่างๆแกก้ไปออกกำลังกายบ้างนะ ถือว่าครายเครียดด้วย อาการของแกจะได้ดีขึ้นไง ทำงานก็อย่าเครียดมากล่ะ เด๋วโรคมันกำเริบ มันอันตรายมากนะ ตอนนี้เราก้คงไม่มีสิทธิ์ไปจุ้นจ้านกับชีวิตแกแล้ว ตอนนี้แกเป็นอิสระแล้ว อืมแล้วตอนนี้ ทำความรู้จักกับคนคนนั้นมากขึ้นถึงไหนแล้ว ยังไงก้ขอให้โชคดีนะ เจอกับคนที่แกจะมอบหัวใจให้เค้าได้หมดหัวใจเร็วๆ อ่อ แล้วอีกอย่าง ถ้าแกรู้สึกอยากจะตอบแทนบุญคุณ หรือ ใครที่ทำดีต่อแก แกอย่าใช้วิธีที่ใช้กับเราล่ะ มันรู้สึกแย่มากๆเลยนะ เราอยากให้เราเป็นคนเดียวที่รู้สึกแบบนี้
...ดูแลตัวเองให้มากๆนะ...
เปิดเทอมหวังว่าอะไรๆก้คงจะดีขึ้นนะ ขอบคุณเพื่อนๆนะที่อยู่คุยกับเรา ขอบคุณพี่ที่ให้คำปรึกษาดีๆและยังอยู่คุยกับเรา
ขอโทดที่บางทีที่กวนใจ มีปัญหาตลอดเลย ไม่รู้จักจบจักสิ้น แต่ก็ยังคุยกับเรา(เรารู้นะ ว่าบางทีก็คงรำคาญเราเหมือนกัน)
........วันนี้เขียนซะยืดยาวเลย ตอนแรกกะเขียนนิดเดียว พอดีว่าอารมณ์มันไปด้วยอ่ะ เหมือนเป็นการระบายอารมณ์อย่างนึง ไม่มีใครให้คุยด้วยก้คุยกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ก้ได้ หวังว่าหน้าจอก้คงไม่รำคาญเรานะ........
*ที่เขียนมาเนี่ย ไม่ได้อยากให้ใครเข้ามาอ่านเป็นพิเศษหรอกนะ แค่อยากระบายบางส่วนออกมาเฉยๆ *
22 May แวะมาแวะมาอัพเพราะไม่มีไรทำ ความจริงแล้วตอนนี้ก้ดึกมากแล้วแหล่ะ แต่ว่าพอดีไปอ่าน space ของพี่คนนึงอ่านแล้วเรารู้สึกชอบจัง (ตรงดีแฮะ) เราว่าพี่เค้าเขียนได้ดีด้วยแหล่ะ พี่เค้าไม่ใช่นักเขียนอะไรหรอก แต่เราว่าพี่เค้าคงเขียนออกมาจากใจ จากความรู้สึกเค้าจริงๆแหล่ะ ถึงเขียนได้ดี ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกได้ดี หรือว่ามันตรงกับความรู้สึกเราตอนนี้นะพออ่าน เลยดูชอบผิดปกติ (แต่เราว่าพี่เค้าก้เขียนดีนะ) พี่คนนี้นะเป็นพี่ค่ายของเราเอง ตอนนี้พี่เค้าก็เป็น extern ที่ศิริราช เอ้า!อย่ามัวช้ากันอยู่เลย มาลองอ่านดีกว่า
"...สวัสดีเจ้าหมอนใบน้อย ขอโทษด้วยนะที่เดี๋ยวนี้ไม่ได้คุยกับเจ้าเลย (หวังว่าคงไม่โกรธกันนะ) แต่วันนี้ฉันรู้สึก เหงาเหลือเกิน... อ้างว้างเหลือเกิน แค่อยากจะหาเพื่อนซักคนน่ะ เพื่อนที่ยินดีจะรับฟัง เพื่อนที่จะไม่หนีไปไหน ไม่ได้ต้องการให้ปลอบใจ ไม่ได้ต้องการให้สงสาร แค่ต้องการใครสักคนที่จะเข้าใจ แต่พอดีมันหาไม่เจอน่ะ... หาไม่เจอจริงๆ ขอโทษอีกครั้งนะเจ้าหมอนของฉัน ที่เวลาฉันมีความสุข ฉันไม่เคยนึกถึงเจ้าเลย แต่เวลามีเรื่องไม่สบายใจ มีเรื่องให้เสียใจ ก็มาลงกับเจ้าทุกที ดูสิ ทำเจ้าเปื้อนหมดแล้ว แตเจ้าก็ยังไม่ไปไหน ยังอยู่กับฉัน บางครั้งฉันก็แอบอิจฉาเธอนะ เพราะถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีฉัน แต่เธอก็ยังมีหมอนข้างที่อยู่ข้างเธอตลอดเวลา ไม่ต้องพูดอะไรกัน แต่อบอุ่น ในขณะที่ฉัน แค่จะหาคนที่มานั่งข้างกัน แค่ซักคนยังไม่มีเลย คงเป็นเวรกรรมของฉันกระมีง ที่เผลอไผลปล่อยใจไปกับความสุขชั่วครู่ ที่คิดว่าจะยั่งยืน จนลืมเธอไป ลืมที่จะใส่ใจสิ่งที่อยู่ข้างๆตัว พอความสุขนั้นพังทลายลง ฉันก็เลยไม่เหลือใคร ต้องอยู่คนเดียว ต้องเสียใจคนเดียว ขอโทษที่ทำให้ต้องฟังฉันระบายบ้าบอซะยืดยาว แต่ฉันไม่รู้จะพูดกับใครจริงๆ ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้ฉันจะกลับมาเข้มแข็ง จะไม่อ่อนแออีกแล้ว แต่ถ้าวันไหนที่ฉันเหนื่อยจนเดินต่อไปไม่ไหว หวังว่าเธอจะยังยินดีรับฟังฉัน อยู่กับฉัน ฉันรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วล่ะ เธอช่วยฉันได้มากจริงๆ ขอบคุณมากนะ แล้ววันหลังฉันจะมาคุยด้วยใหม่ หวังว่าครั้งหน้าฉันคงมีเรื่องดีๆมาคุยกับเจ้าบ้าง ราตรีสวัสดิ์ ..." อยากเปิดเทอมเร็วๆจังเลยอ่ะ จะได้มีอะไรทำซะที อยู่บ้านคิดมาก ฟุ้งซ่าน อยู่เรื่อยเลย หึหึ 20 May :pมาอัพแล้น..หลังจากขี้เกียจมาหลายวัน ช่วงนี้มีแต่เรื่องให้ไม่สบายใจเข้ามาตลอดเลย เอาเหอะถ้าจะมองให้มันดีก้คงดีแหล่ะ หลายๆอย่างในชีวิตได้ขาดหายไป แต่ก้มีสิ่งใหม่ๆดีๆเข้ามาเหมือนกัน ใกล้เปิดเทอมเข้ามาทุกทีแล้ว จะได้เจอเพื่อนๆพี่ๆน้องๆแล้ว ดีใจจัง (แต่ขี้เกียจเรียนอ่ะดิ เอ้า ซะงั้น)ปีสองนี่เราคงต้องเปลี่ยนนิสัย และพฤติกรรมตังเองแล้วแหล่ะ ไม่งั้นตายแน่ แค่นี้ก็คะแนนโครตแย่อยู่แล้ว เหลวใหลมาเยอะแล้วเรา ...ช่วงนี้ฝนตกตลอดเลย จะออกจากบ้านก็ลำบาก เซ็งเลย แต่ถ้าวันไหนอยู่บ้านนั่งฟังเพลงตอนฝนตกนะ อุ๊ยยย โครตโรแมนติกเลย (ยิ่งถ้ามีคนให้คิดถึงแล้วยิ่งไปกันใหญ่) ว่าแต่วันนี้มาเพ้อไรเนี่ยเรา เฮ้ย ถ้างั้นวันนี้ก็จบข่าวแค่นี้ก่อนแล้วกันนะจ๊ะ.........คิดถึงทุกคนเลย............ 13 May เจ็บมั่กๆไม่รู้ต้องเจ็บอีกถึงเมื่อไหร่เฮ้ย เคยรู้สึกไหมว่าการที่เราขาดคนสำคัญในชีวิตไป รู้สึกไง ถ้ายังไม่เคยก้ดีแล้วแหล่ะ เพราะมันทรมานมากเลย ทุกสิ่งทุกอย่างมันเหมือนหมดหวัง ดูเหมือนชีวิตไร้ค่า
เคยไหมที่ทุ่มเทให้ใครสักคน แต่สิ่งที่ได้กลับมามันเป็นสิ่งที่เราไม่ต้องการเลย
เคยไหมที่เราฝากความหวัง และมีความฝันกับใครสักคน แต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า
เคยไหมที่ไว้ใจใครสักคน แต่สิ่งที่เราไว้ใจมันกลับหักหลังเรา มันไม่เป็นอย่างที่เราคิด มันไม่ใช่อย่างที่เราเคยได้ยิน เคยสัมผัส
เคยไหมกับการที่เราเคยคิดว่าเราเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับเค้า แต่ความจริงไม่ใช่เลย
มีอะไรหลายๆอย่างที่คนเราต้องเรียนรู้อีกมากมาย ต้องเดินต่อไป แต่ก้ยังไม่มีใครรู้ว่าวันข้างหน้าจะมีอะไรเกิดขึ้น แล้วเราจะรับมันไหวไหม เรื่องบางเรื่องมันก็เกินกว่าที่ก้อนเนื้อขนาดกำมือจะรับไหว ใครไม่เคยรู้สึกไม่รู้หรอก คนที่เค้าฆ่าตัวตาย เราอาจจะคิดว่าเค้าโง่ ไม่ควรทำ ชีวิตยังมีอะไรอีกเยอะแยะ แต่เราไม่ใช่เค้าเราไม่รู้หรอก บางทีการที่มีชีวิตที่เต็มไปด้วยความทุกข์ มันก็เหมือนชีวิตไร้ค่า เพราะฉะนั้นบางทีการตายอาจเป็นทางออกที่ดีที่สุดก็ได้ เราต้องเห็นใจคนที่เค้าเจอปัญหาด้วยว่าเค้าเจ็บแค่ไหน (อืม วันนี้ดูเศร้าๆเนอะ เน่าๆด้วย แต่มันก้เป็นเสี้ยวนึงของความรูสึก ที่บางทีอาจเคยเกิดขึ้นจริงๆกับใครหลายๆคน) ...และนี่แหล่ะ คือส่วนนึงของความคิดโง่ๆที่มันเกิดจริงๆ...พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับเรา เราต้องเจออะไรอีก แล้วเมื่อไหร่มันจะหมดเวรหมดกรรมสักที เราเหนื่อยแล้วนะ เหนื่อยมากด้วย
วันนี้เหมือนมาบ่นๆรู้สึกว่าตัวเองเขียนไม่ค่อยรู้เรื่องด้วย เฮ้ย งี้แหล่ะ สมองเริ่มเบลอๆแล้ว เริ่มง่วงแล้วด้วย
* คำสัญญา และความหวัง เป็นที่สิ่งที่ทำให้เราเดินต่อไปได้อย่างมีจุดหมาย ทำให้ชีวิตเรามีคุณค่า มีความสุขกับการที่ได้ทำเพื่อให้มันเกิดขึ้นจริง แต่ก็ไอ้คำสัญญา กับความหวังนี่แหล่ะ ที่ทำให้ใครต่อใคร เจ็บมามากแล้ว เจ็บมากๆ(นึกถึงเพลง ของ ดัง ไปด้วย จะได้อารมณ์มากๆ)...เจ็บมากๆไม่รู้ต้องเจ็บอีกถึงเมื่อไหร่ ปวดร้าวมันเป็นยังไง ซึ้งแล้ว ซึ้งใจจริง...
29 April ขอบคุณที่แกยังอยู่กับเราเสมอ27 เมษา วันอะไรก้ไม่รู้ที่ดูเป็นธรรมดาสำหรับหลายๆคน แต่มันเป็นวันที่เราไม่อยากอยู่บนโลกนี้ โลกที่เราคิดว่าเราเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เราคิดเลย ฟ้าสร้างหลายๆสิ่งให้มากับชีวิตคนเรา ให้ความเจ็บปวดที่แทบจะขาดใจ แต่ยังดีที่ยังเพื่อน เพื่อนที่อยู่ข้างเราตลอด ขอบคุณนะ ..นาริโกะ..ที่แกคอยรับฟังเราแม้มันเป็นแค่เสียงร้องไห้ฟูมฟาย เรารู้ว่าตอนนั้นเราพูดไม่รู้เรื่องแล้ว แกไม่ได้พูดปลอบใจเราอะไรมากกมาย แต่แค่เรารู้ว่ามีแกที่อยู่กับเรา แค่นี้เราก็อุ่นใจขึ้นเยอะเลย ขอบคุณนะ เพื่อนรัก เรารักแกว่ะ
"...ถ้าใครคนนึง ผ่านเข้ามาในชีวิต และ ได้กลายเป็น ส่วนหนึ่ง ของชีวิต แต่ด้วยเหตุผลใดก็ตาม ที่ทำให้เขาไม่สามารถอยู่กับคุณได้ อย่าได้เสียน้ำตา แต่จงดีใจที่เราได้พบกัน และเขาทำให้เรามีความสุข แม้ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาที่สั้นมากก็ตาม เพราะเวลาจะเป็นเครื่องบ่งชี้ ถ้าเขาเป็นของคุณจริงๆ เขาจะต้องกลับมา ..." แต่ในโลกความเป็นจริงแล้ว มันทำใจยากนะ 14 April คิดถึงนะสงกรานต์นี้ตัวแทบจะไม่เปียกเลย อ่ะๆแต่อาบน้ำนะ เบื่อจังเลย ไม่ค่อยมีไรทำ พอมีเวลาว่างเยอะ มันก็ชอบคิดไรไปเรื่อยเปื่อยทุกทีเลย คิดมาก คืดนู่นคิดนี่ เซ็งตัวเอง เล่นเอมบางทีก็ไม่มีใครคุยด้วยเลย (ฮือๆๆๆ) เพื่อนๆไม่รู้หายไปไหนกานหมด ไปเล่นน้ำกันแน่เลย คิดถึงเพื่อนๆจัง ... เออ นี่ๆ นาริโกะ โบนัสถามเราว่าแกยังอ้วนเหมือนเดิมฤป่าว แต่เราถากถางมันเรื่องความสูงไปให้แล้วแหล่ะ (แต่มันก็ว่าเรากลับ :( ...เชอะ อย่าให้สูงแล้วกัน) พลอย ไม่ค่อยเห็นแกเล่นเอมเลย หรือว่าเล่นกันคนละเวลาว่ะ เมื่อวันก่อนก็เจอพิรุณในเอม แต่ไม่ค่อยได้คุยเท่าไหร่เลย ออกแนวคุยเรื่องไร้สาระ ฮาๆๆๆแต่ก็หนุกดี ไม่เจอมันนานแล้ว บั๊ด เงียบหายไปเลยนะแก คงจะเตรียมจัดกระเป๋าไปซาอุ อ่ะดิ คงไม่ได้เจอกันนานเลย กว่าแกจะกลับมา ยังไงก่อนไปก็ไปเที่ยวกันก่อนนะ เออๆแกยังไม่ได้มาดูรูป ที่บ้านเราเลยนะ ว่างๆก็มาล่ะกัน (บ้านก็อยู่กันแค่เนี๊ย มองเห็นหลังคาบ้านกันเลย)เออๆแกอย่าลืมส่งรูปที่พวกเราถ่ายด้วยกันที่ไปเดินตะวันนาวันนั้นมาให้ด้วยนะ เราไม่ค่อยมีรูปพวกแกตอนปัจจุบันเลย ฝน มะเหมี่ยว มีงานไรก็ให้ชั้นช่วยพวกแกแบ่งเบานะ จะได้ไม่เหนื่อย แต่ก็คงได้เจอกันในอีกไม่นานเนอะ เลือกตั้ง สว การเลือกตั้งถึงแม้จะน่าเบื่อ แต่มันก้ดีนะที่ทำให้พวกเราได้เจอกัน ไปเที่ยวดรีมเวิลล์วันไหนกันดี อยากไปแล้วอ่ะแก คิดถึงทุกคนนะ ds.ru. & med tu
|
|
|||||
|
|
